Everytime I try to rise above ...

เป็นฟิคเรื่องแรกที่เอาลงค่ะ

ฝากด้วยนะเคอะ ^^

คนแต่งค่อนข้างจะอ่อนภาษา ถ้าท่านหวังจะได้เห็นภาษาสวยๆ งามๆ กรุณาเลิกคิดไปได้เลยค่ะ - -'

ถ้าไม่ชอบหรือไม่สนใจ ก็ไม่ว่ากันค่ะ ไม่อ่านไม่ผิดกฎหมาย

ติ+ชมด้วยก็จะดีค่ะ

Title :: Extreme of  Love

Author :: Kibigi

Fandom :: The Prince Of Tennis

Rating :: PG-15

Warning :: Yaoi

Pairing :: (??) x (??) << หาเรื่องใส่ตัวแล้วตรู -__-"

General :: Drama

-1-

ณ  บ้านพักแห่งหนึ่ง...

นักกีฬาตัวจริงของชมรมเทนนิสมัธยมต้นเซชุนกำลังเข้าค่ายเก็บตัวก่อนการแข่งขันครั้งต่อไป ที่บ้านพักในจังหวัดฮอกไกโด

รุ่งเช้าวันใหม่ได้เริ่มขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามายังบ้านพัก ร่างสูงของกัปตันทีมเดินมาตามทางเดิน ก่อนจะหยุด เมื่อเห็นรุ่นน้องสุดท้องของชมรม กำลังยัดอะไรบางอย่างลงในเครื่องซักผ้า

“ทำอะไรน่ะ เอจิเซ็น?”

“อ้าว กัปตันเทะสึกะ ผมกำลังซักผ้าปูที่นอนน่ะฮะ”

“แล้วทำไมต้องรีบซักด้วยล่ะ เราเพิ่งจะมาพักแค่วันเดียวเองนะ”

“ก็มันสกปรกนี่ฮะ”

“ไหนเอามาให้ชั้นดูซิ” เทะสึกะหยิบผ้าปูที่นอนสีขาวผืนนุ่มออกมาดู นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิ่งกว้างเมื่อพบว่ามันเต็มไปด้วยคราบเลือดและน้ำสีขาวขุ่น

“ใครใช้ให้นายมาซักน่ะ เอจิเซ็น”

“ก็รุ่นพี่ฟูจิเค้า....”

“ฟูจิงั้นเหรอ!? แล้วตอนนี้ฟูจิอยู่ที่ไหน?”

“เห็นว่าไปโรงพยาบาลแถวนั้น่ะฮะ ก็มีอยู่ที่ดะ....อ้าว จะไปน่ะฮะ” ยังพูดไม่จบประโยค ร่างสูงก็รีบวิ่งออกจากบ้านพักไปในทันที

ณ  โรงพยาบาล

“ไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย เอจิ?” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้

“อื้อ ไม่เป็นอะไรมากหรอกnya~”

ฟูจิและคิคุมารุนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนของโรงพยาบาล

“แล้วก็อย่าลืมกินยาตามที่หมอสั่งนะ”

“nya~....อ๊ะ นั่นเทะสึกะนี่นา”

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ม้านั่ง ทำให้คนที่นั่งอยู่ทั้งสองคนลุกขึ้น

“เทะสึกะมาทำไมที่นี่เหรอnya~? อ๊า!”

หมัดหนักกระแทกเข้าอย่างจังที่ข้างแก้มของร่างบาง

“ทะ...ทำอะไรน่ะnya~?”

ฟูจิล้มลงกับพื้น ฝ่ามือกุมใบหน้าที่ถูกต่อย

“นายมาทำอะไรกับเพื่อนของฉัน นายจะมาเล่นลูกไม้อะไรอีก ฟูจิ?”

“ฉันไม่ได้ทำอะ....”

“ใครจะไปรู้ใจคนเจ้าเล่ห์อย่างนาย กลับบ้านพักกันเถอะเอจิ”

“อะ...อื้อ”

ฟูจิค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น

 .....ใช่สิ ในสายตานายมันไม่เคยมีฉันอยู่แล้วนี่นา เทะสึกะ....

“ฉันขอโทษ.... ฉันมันผิดเอง ฉันมันไม่ดีที่เห็นเอจิป่วยแล้วก็พามาที่นี่ ไม่ว่าฉันจะทำดียังไง นายก็เห็นฉันเป็นคนเลวอยู่แล้วนี่!”

นัยน์ตาคมใต้กรอบแว่นสบมองก่อนจะเมินแล้วเดินจากไป

....... อีกแล้วสินะ.... สายตาแบบนั้น...

ณ  บ้านพัก

เมื่อฟูจิกลับมาถึงบ้านพัก ทุกอย่างในบ้านพักยังคงเป็นไปตามปกติ ฟูจิเดินไปยังห้องนั่งเล่น ก็ได้เห็นรุ่นน้องคนหนึ่งนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟาหน้าทีวี

“อึก...ฮือๆๆ” เสียงโมโมะสะอื้นดัง แต่น่าแปลกที่กลับไม่มีใครสนใจ

ฟูจิเดินปราดเข้ามาใกล้ก่อนจะตบไหล่รุ่นน้องเบาๆ

“เป็นอะไรรึเปล่า โมโมะ” รุ่นน้องเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาสบด้วย

“ก็....อึก ฮือๆ”

“มีอะไรก็ค่อยๆ พูดสิ โตแล้วนะ” ฟูจิส่งยิ้มให้อย่างทุกครั้ง

“ก็...ก็... พระเอกอ่ะ.....” มือสั่นเทิ่มค่อยๆ ชี้ไปหน้าทีวีที่กำลังฉายละครช่อง 28 “ก็นางเอกน่ะทำดีกับพระเอกทุกอย่างแล้วทำไม...โฮๆๆๆ”

 ....ที่แท้ก็ดูหนังนี่เอง....

ฟูจิมานั่งลงข้างๆ โมโมะ แล้วก็หวนนึกถึงละคร...

...นางเอกทำดีกับพระเอกทุกอย่าง...อย่างนั้นเหรอ?...

นัยน์ตาสีน้ำทะเลค่อยๆ ปิดลง หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วย แต่ก็รีบปาดออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นคนสองคนเดินเข้ามาในห้อง

ร่างสูงนั้นเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

เฮอะ... ฉันจะทำให้นายไม่มีความสุข.... ฉันจะทำให้ชีวิตนายย่อยยับ ฟูจิ ชูสึเกะ!

“เทะสึกะ ไปกินข้าวกันนะ nya~”

เทสึกะไม่ตอบอะไร แต่ก็เดินตามไป นัยน์ตาคมค้อนมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ณ  คอร์ทเทนนิสข้างบ้านพัก

“เอาล่ะทุกคน วันนี้ซ้อมให้เต็มที่นะ ครูจะไปข้างนอก แล้วอย่าอู้ล่ะ” อาจารย์ริวซากิออกคำสั่งก่อนขับรถออกไปจากบ้านพัก

“วันนี้ใครที่อู้ ฉันก็เตรียมน้ำคั้นสูตรพิเศษไว้คอยแล้วด้วยนะ” อินูอิขยับกรอบแว่นแล้วโชว์เหยือกน้ำสีส้มแป๊ดขึ้น

“อึ๋ย งานนี้ฉันไม่เอาด้วยนะเฟ้ย”โมโมะบ่นอุบก่อนจะรีบหยิบแร็กเก็ตไปซ้อมทันที

“โมโมะ เอจิเซ็น ไคโด กับคุณทากะ ไปคอร์ทเอกับบีนะ ส่วนที่เหลือ ก็ไปคอร์ท ซีกับดี”โออิชิชิพูด ก่อนจะชี้แจงเรื่องตารางซ้อมประจำวัน

“เฮ้อ เหนื่อยเหมือนกันนะนี่” ฟูจิรำพึงกับตัวเอง

ไปล้างหน้าล้างตาหน่อยดีกว่า นึกเสร็จสรรพ เขาก็สาวเท้าพาร่างของตัวเองไปยังห้องน้ำ ที่แยกตัวออกจากบ้านพัก แต่ก็อยู่ไม่ไกลคอร์ทเทนนิส

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ฟูจิกระชับสายสะพายที่บ่าแล้วเดินออกจากห้องน้ำเตรียมมุ่งไปยังบ้านพัก

“ตึก.... ตึก....”

เสียงคนเดินตามมา อัจฉริยะหนุ่มหรี่นัยน์ตา แต่ก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่เดินตามมา คนด้านหลังก็กระโดด พุ่งเข้ามารวบคอ เพราะไม่ต้องการให้ฟูจิหันมาเห็น

“อุ๊บ!?!” ครึ่งหน้าของฟูจิถูกโปะด้วยผ้าผืนนุ่มกลิ่นฉุน

ใครน่ะ !??! แขนเสื้อนี่มัน...แจ็กเก็ตตัวจริงเซงาคุ! ความคิดสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลง

เมื่อคนในวงแขนตัวอ่อนยวบลง บุรุษปริศนาแบกร่างฟูจิขึ้นบ่า ก่อนจะพาไปยังที่แห่งหนึ่ง...

ฉันจะทำลายนายทุกวิถีทาง ฟูจิ!

หลังจากวางร่างสลบไหลแล้ว คัตเตอร์ในมือถูกดันขึ้นโชว์ใบมีดสีเงิน แล้วใบมีดก็ถูกตวัด เป้าหมายคือข้อขาขาวของร่างตรงหน้า!

ฉัวะ!

ณ  บ้านพัก

“เน่ โออิชิ ฉันหากระเป๋าสตางค์ไม่เจออ่า nya~” แมวน้อยทำเสียงเศร้าแล้วเดินเข้ามานั่งข้างคู่หูบนโซฟา

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปหาก็ได้นี่ ตอนนี้มันดึกแล้วนะ” โออิชิพูด “อ้าว เทะสึกะ กลับมาช้าจังนะ แล้วนายเห็นฟูจิบ้างรึเปล่า? จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย”

“ก็ไม่เห็นนี่” ร่างสูงเดินมาวางกระเป๋า และยื่นบางอย่างให้โออิชิ “นี่กระเป๋าสตางค์ใครก็ไม่รู้น่ะ มันตกอยู่แถวห้องน้ำ ของนายรึเปล่า?” เทะสึกะยื่นกระเป๋าสตางค์ใบเล็กให้โออิชิ

“นี่มันของฉันนี่nya~” คิคุมารุหยิบกระเป๋าสตางค์จากมือเทะสึกะ “ขอบใจมากนะ nya~”

“ทุกคน กลับมาแล้วล่ะ” เสียงหนึ่งพูดขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออก

“กลับมาช้าจังนะฮะ รุ่นพี่คาวามูระ หิวจะแย่อยู่แล้ว” รุ่นน้องจอมตะกละพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

ทั้งโมโมะและเรียวมะต่างก็วิ่งตรงมายังคุณทากะที่ถือถุงขนมใบใหญ่มาด้วย

“อ๊ะ! อย่างเพิ่งแย่งกันสิ เดี๋ยวต้องเก็บไว้ให้คนอื่นๆ ด้วยนะ” แต่ดูเหมือนรุ่นน้องจะไม่เชื่อฟังซักเท่าไหร่ ต่างก็รุมแย่งขนมกันเป็นการใหญ่ “พะ....พอได้แล้ว!!”

To be continue....

 Talk <<<<<

แฮร่~~~~

นี่ตรูแต่งอะไรลงไป =[]= <<< อีนี่บ้าไปแล้ว

ขอบใจหมีคังที่รักอุฮี้ นี่คือความลับระหว่างเราสองคน *-----* (พล่ามอะไรเนี่ย?)

คุณคิดว่าไอหมอนั่นเป็นใครคะ? *ชี้ไปที่ฟิคข้างบน

เดากันเอาเอง 555+ ติดตามต่อไป แล้วมันจะเผยร่างจริง(?)ออกมาเอง = =+

ขอบคุณทุกเม้น (จะมีมั้ย?)

บับบายคร่า ฟิ้ววววววววว~~~~~~~